|
AANVULLING van het artikel in het vorig tijdschrift, door de reactie van een lid.
Ik heb met veel plezier het artikel gelezen over
het bombardement van 19 juli 1944. U begrijpt me als ik zeg dat ik me het nog herinner als gisteren. Zoals in het nummer van de Heemkundige Kring geschreven veroorloof ik me enkele toevoegingen te doen. U weet dat ik me bezighoud met de oorlogsgeschiedenis in het kader van ons Historisch Center.
Eerst en vooral een pluim voor de opstellers waarmee ik in zeer grote mate akkoord ga, maar ik begrijp ook dat veel van het oorlogsverleden verloren is gegaan. Eerst de tekst betreffende de Spitfire IX, U moet weten dat dit vliegtuig, eens de roem van "The Battie of Britain" in 1944 al sterk verouderd was. Zelfs met de verbeterde Merlin motors, werd het nog enkel gebruikt voor de luchtbescherming van het eigen eiland. Vanaf 1942 werd het dan ook vervangen door de sterkere Spitfire X IV, model met 4 schroefbladen en waarvan ook de romp en de vleugels aangepast werden. We kennen alles over deze twee modellen aangezien België en ook de Jachtvliegschool Brustem met deze toestellen vloog. Door de te sterke motor zijn er veel ongelukken gebeurd en veel piloten hebben hun leven erin verloren, wanneer men te bruusk de trottie van de snelheid naar voor schoof draaide het vliegtuig rond de schroef inplaats van omgekeerd, ook in de lucht werd het vliegtuig daardoor dikwijls onbestuurbaar. Vanaf einde 43 begin 44 werden de operationele smaldelen uitgerust met de Spitfire XVI met 5 schroefbladen, ook de twee Belgische 349 en 350 smaldelen van de RAF. waren met deze Spitfire uitgerust.
Terug tot 19 juli 44, het waren geen Engelsen boven Moerbeke want die vlogen `s nachts (op enkele uitzonderingen na zoals directe grondsteun van eigen troepen) Iedereen van onze leeftijd herinnert zich nog de honderden witte strepen in de lucht veroorzaakt door de zware bommenwerpers, de B17 van de Amerikanen richting Duitsland. Door de zware verliezen die ze hadden geleden tot 42 werden ze vergezeld door lange afstandsjagers zoals de Mustang en de Lightnings
Alle vliegtuigen, vertrokken vanaf basissen in Engeland en hadden reserve brandstoftanks onder de vleugels; die werden afgeworpen tussen Zelzate en Antwerpen dus ook boven Moerbeke. Ze maakten deel uit van de 8 USAAF luchtvloot. `s Nachts vloog de RAF met hun zware bommenwerpers zoals de Halifax en de Lancaster vergezeld van hun lange afstands-nachtjagers zoals de Mosquito ea. Ze wierpen, papierstripjes bekleedt met aluminium uit om de radar te storen; (en wij die dachten dat het geheime berichten waren voor de weerstand.)
Dus 19 juli: met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik zeggen dat het P 47 Thunderbolts waren van de 9 USAAF. Met al deze eenheden hebben we nog wekelijks contact aangezien ze in 44 en 45 op ons vliegveld gelegerd waren voor de slag van de Ardennen en de verovering van Nederland en Duitsland. De nog levende veteranen van de 8 en 9 de USAAF bezoeken ons nog regelmatig (ze zijn intussen in de 80 jaar) De P47 kon alle soorten bommen vervoeren van 250, 500 tot 1000 Lbs en bezat 4 mitrailleuses in iedere vleugel met kogels van 12,5 mm doorborend` ( widia, titanium ) voor de vernieling van bunkers, locomotieven, tanks enz.
De ontscheping had zopas plaats gehad op 6 juni 1944 en het was aan de 9 USAAF om met zijn medium bombers (A 26 invader) en zijn jagerbommenwerpers om de Duitsers te beletten troepen ter versterking te sturen. Daarom kregen ze als opdracht bombardementen uit te voeren op alle verkeersknooppunten, stations en spoorwegknooppunten, op havens (Antwerpen uitgezonderd) en op ENEMY FACILITIES ttz gebouwen die door de vijand werden gebruikt als bivak of slaapplaats. En aangezien Moerbeke door de inlichtingsdienst als dusdanige locatie naar Londen was doorgeseind waren we een doelwit.
|
|
|
